Przy portalach

W tym dzienniku będę opisywać niektóre sytuacje i zachowanie towarzyszy.

Rytuał godowy u nieznanego gatunku

Podróżował z nami ćwierć smok. Był okazałym gatunkiem z ciekawą historią. Jego powłoką niestety był smok. Na co dzień chodził w futrze. W kolejnej ćwiartce był gatte. Przypominał trochę wilka ze spłaszczonym pyskiem. Gdy zmieniał swoją powłokę na smoka, futro pozostawało, zaś łuski w ogóle nie występowały na powierzchni. Kolejne dwie ćwiartki nie są godne uwagi.

Podczas jednej z wypraw spotkaliśmy osobę, kobietę, podobną do ćwierć smoka. Ćwierć smok nosił imię Othr, imienia tej drugiej osoby nie zapamiętałam. Od razu mieli się ku sobie. Wszyscy towarzysze nazwali ich parą. Othr trochę zaprzeczał, za to kobieta zaprzeczała zupełnie. Choć widać było, że są parą zaprzeczali oboje.

-  To wy nie jesteście parą? – spytałam pełna zdziwienia. Zaprzeczali własnym uczuciom. Z tym się jeszcze nie spotkałam, dlatego postanowiłam się bliżej temu przyjrzeć.

- A niby czemu mieliśmy być parą?

- A to tak nie działa? – spytałam się w skrócie. Jak dla mnie samo ich spotkanie było jakimś wielkim wyczynem. Przez całą swoją podróż nie spotkaliśmy nikogo podobnego.

Kobieta się uniosła.

- Ty znasz jego – wskazała na Ravisa – to czemu nie jesteście parą? To tak nie działa?

Spojrzałam na Ravisa, on uniósł ręce do góry mówiąc:

- jestem od niedawna

Ravis był smokiem w ludzkiej powłoce. Nie rozmawialiśmy ze sobą, ogólnie go nie znałam. Nie widziałam sensu w porównaniu obu tych sytuacji. Między mną a Ravisem nie było żadnej nici porozumienia. Othr z tą kobietą za to świetnie się dogadywali. Patrząc na postawę tej kobiety przemilczałam resztę. Widocznie to część rytuału. Najpierw zaprzecza się uczuciom, udając, że wcale nie jest tak jak jest. A potem oficjalnie uznają się parą.

Żal zakryty zemstą

Zdarzyło mi się pewnego razu zabić jednego z towarzyszy. To był czas kiedy jeszcze nie dopracowałam celności. Moje zionięcie, które chciałam skierować na wrogów, skierowałam na Manro. Okazało się potem, że jest przeklęty i zamienił się w blarka.

Blark to niby duch, który musi co jakiś czas zmieniać skórę. Choć nie wiem do końca czy to duch. Na oko ludzkie wygląda to obrzydliwie, zaś dla smoka to tylko zmiana skóry.

Nie mógł wybaczyć mi tego morderstwa i przy każdej możliwej okazji pokazywał mi jaki ma do mnie żal za ten czyn. Przeprosiłam go wiele razy, jednak przeprosiny nie wystarczały. Nie dziwiłam się jego postawy. O dziwo mimo tego jak się do mnie odnosił, gdy miałam kłopoty to mnie ratował. Trochę dziwna postawa. Spodziewałam się zupełnie czegoś innego. Bardziej braku pomocy, większej pogardy. Widziałam, że tłumił w sobie niektóre uczucia. Byłam mu wdzięczna za pomoc i próbowałam jakoś zadośćuczynić.

Byliśmy przy portalach, już po długiej podróży. Wszyscy moi towarzysze wrośli w siłę, ja skupiłam się na czymś innym. Tym razem nie mogłam nikomu zagrozić swoim zionięciem. Mieliśmy wejść do zatopionego statku.

- Kto chce iść? – spytał Valarad, elf pirat.

- Ja pójdę –zgłosił się Manro. Valarad spojrzał po pozostałej reszcie.

- Ja też mogę iść – zgłosiłam się.

- Ty zostaniesz – odpowiedział gniewnie Manro i popędził Valarada by weszli do środka.

W jego odezwie było więcej nienawiści niż na samym początku. Tłumione uczucia urosły. My smoki nie mamy takich problemów, w sensie smoki nie uczłowieczone. Gdy uczucia, emocje rosną w głowie i nie mają żadnego upustu, to ludzie czy inne emocjonalne osoby, stają się gniewne. Przez złość, mściwość, okrucieństwo wyrażają swoje niezadowolenie. Czułam, że tym razem by mi nie pomógł i pozwolił by mi umrzeć.

Nie dyskutowałam, nic nie powiedziałam. Z obojętnym wyrazem twarzy skinęłam głową. Nie warto dyskutować, kłócić się z taką postawą u innych gatunków. Najlepszym sposobem jest milczenie.

Nowa książka

Nauczyli mnie czytać, gdy dowiedzieli się, że nie mogę użyć zwoju wskrzeszenia, bo nie potrafię czytać. Z początku pomysł samej nauki wydał mi się niepotrzebny, ale zgodziłam się. Będąc w podróży trzeba się dostosować, a ja jako jedyna nie potrafiłam czytać. Nauka czytania okazała się dobrym pomysłem. Ludzie czy inne gatunki zapisują swoje spostrzeżenia w książkach. Te spostrzeżenia często mogą uratować życie. Spisywanie swoich doświadczeń czy obserwacji by ktoś mógł to przeczytać wydawało mi się dobrym pomysłem. Dzięki temu młodzi mogli ustrzec się przed niektórymi błędami. Ja zaczęłam swoją przygodę z czytaniem od czegoś prostszego. Byłam ciekawa jakie legendy krążą po kontynencie ludzi, dlatego zakupiłam taką księgę. W wolnej chwili lub gdy na coś czekałam czytałam. Poznawałam wtedy mentalność ludzi, ich wierzenia. Dzięki temu łatwiej było udawać. Nie chciałam być ludzka, widziałam co się dzieje ze smokami jak się uczłowieczą. Choć czułam, że powoli staję się człowiecza. Odpychałam człowieczą świadomość, by móc lepiej poznać mentalność ludzką. Jeśli nie chcesz się kimś stać lepiej go poznaj.

Gdy skończyłam czytać legendy, nie miałam innej książki. Czekałam aż Manro z Valaradem wrócą z tej swojej wyprawy.

- Książka mi się skończyła – oznajmiłam na głos. Obok mnie stał Othr i kobieta innego gatunku. Jeszcze nie dowiedziałam się jak się owy gatunek nazywa.

- Chyba mam tu coś – powiedział, szukając w swojej torbie. Wyciągnął dość opasły tom. – proszę.

- Dziękuję – powiedziałam chwytając książkę. Nauczyłam się pewnego zachowania ludzkiego. Gdy ktoś zrobi coś miłego należy użyć słowa dziękuję by wyrazić wdzięczność, niekiedy wystarczy uśmiech, ale słowo jest potwierdzeniem wdzięczności.

Dostałam do rąk księgę alchemiczną. Otworzyłam pierwszą stronę i zaczęłam czytać. Większości słów nie rozumiałam, więc pytałam się o poszczególną definicję słowa właściciela księgi. Jego kobieta była niezadowolona. Robiła wielkie pretensje, że on spędza ze mną czas zamiast z nią. Othr się tłumaczył, że jest dla mnie jakby mentorem. Nie słuchałam tego dokładnie. Patrzyłam na gesty. Kolejny rytuał. Kłótnia, zazdrość, zwracanie na siebie uwagi. Kobiety oczekują pełnej uwagi od swojego partnera, a gdy zbliża się do innej i spędza z nią czas naradza się zazdrość. Jeszcze nie do końca rozumiem znaczenia tego słowa.

Dom

Zobaczyłam swój dom. Serce mi ścisnęło. Niczego nie pokazałam po sobie, a towarzysze patrzyli bardziej na portale niż na moją reakcję. Nie myślałam, że zobaczę dom i swoje młodsze rodzeństwo. Nawet nie wiedziałam, że tęsknimy. Do tej pory przyjmowałam wszystko co dawał mi świat. Gdy opuszczali nas towarzysze i pojawiali się nowi, nie przywiązywałam do tego wagi. Widząc własny dom poczułam tęsknotę. Obok był portal do gospodarstwa domowego. Bez chwili zastanowienia tam weszłam. Nie chciałam by towarzysze zobaczyli u mnie jakiekolwiek uczucia. Udałam, że się zastanawiam gdzie wejść. Chodząc po gospodarstwie walczyłam z własnymi uczuciami. Kusiło mnie by wrócić do domu. Być na powrót po prostu zwyczajną smoczycą. Miałam dość powłoki ludzkiej, ciągłego ubierania się, rozbierania i dbania o ubrania. Byłam odwrócona tyłem do portalu by towarzysze nic nie widzieli. Powoli mijałam krowy, świnie ciesząc się zapachem ich życia. Powoli się uspokajałam. Doszłam do miejsca, gdzie były już zabite zwierzęta. Chciałam zabić jedną ze świń, ale zwróciłabym na siebie uwagę. Mogłyby uczucia wziąć wtedy górę nade mną. Gdy ma się walkę z własnymi emocjami trzeba się po prostu uspokoić i zdusić. Nie chciałam skończyć tak jak Manro. Chwyciłam kilka kurczaków. Nie były mi do niczego potrzebne, w sumie nie chciałam niczego brać, ale to było silniejsze ode mnie.

Wyszłam z portalu już spokojna z obojętnym wyrazem twarzy. Weszłam do swojego domu. Młodsze rodzeństwo zdziwiło się na mój widok, a ja cieszyłam się, że ich zobaczyłam. Choć lepiej nie wracać do swojego domu gdy jest się w podróży. Po to wyruszamy by poznać świat. Wracając skazujemy się na tęsknotę. Rozejrzałam się trochę. Nic się nie zmieniło. Wyciągnęłam kurczaki ze swojej torby i dałam rodzeństwu. Chciałam wtedy zabrać choć jednego z nich by mi towarzyszyli. Moi towarzysze ciągle się zmieniali, a rodzeństwo znałam bardzo dobrze. Nawet miło by było mieć przy sobie kogoś kogo dobrze znam i mnie choć trochę rozumie. Przez swoich towarzyszy byłam uznawana za dziecko, taką głupią i naiwną smoczycę. Nie wyprowadzałam ich z tego błędu.

Złodziej

Podczas jednej z wypraw znaleźliśmy skrzynię. Ze skrzyni wydobył się głos:

- Weź mnie – a ja bez zastanowienia chwyciłam. Właściciel głosu był nieznanym dla mnie gatunkiem, potem dowiedziałam się, że ma w sobie demona. Miał tylko czaszkę i kręgosłup. Okręciłam go sobie wokół pasa, by mieć go przy sobie przez cały czas. Długo się nie odzywał po tych pierwszych słowach. Odezwał się dopiero kiedy byliśmy przy portalach.

- Głodny jestem – jego głowa wysunęła się w moją stronę.

- Ja także jestem głodna – zaczęłam rozglądać się po towarzyszach, jednak Francesca uprzedziła mój ruch.

- Tam są świeże trupy – wskazała na jaskinię obok.

- Ok. – odpowiedziałam obojętnie udając się w tamtą stronę. Chciałam skosztować z żywego ciała. Jedzenie padlin nie jest w żadnym wypadku zabawne. By zagłuszyć głód swój i mojego towarzysza ugryzłam jedną z padlin. A potem już jadłam.

W między czasie towarzysze weszli do kolejnego portalu. Ja potem weszłam za nimi, gdy było po wszystkim. Miałam przeczucie by wcześniej nie wchodzić. Nie chciałam zobaczyć tego co się wydarzyło. Niektórych rzeczy lepiej nie widzieć.

Malar

Wszyscy bali się wejść do jednego z portali, które otworzył Pan Wąż. Nie byłam tym zaskoczona. Ten elf sprowadzał na naszą drużynę same nieszczęścia. Ja nie czułam strachu. Spojrzałam się na ten portar. Od razu zrozumiałam czego się wystraszyli.

- Ja mogę pójść – zgłosiłam się. Wszyscy się zgodzili. O to mi chodziło.

Weszłam do portalu i znalazłam się tuż przy stole Malara. Spodziewałam się tego. Byłam ciekawa co do mnie powie.

- Zapraszam – wskazał na miejsce obok siebie.

- Ok. – odpowiedziałam krótko. Wiedziałam jak zareagowali na to towarzysze. Spisali mnie na straty. A ja z ciekawością usiadłam przy Malarze. Nie wydawał się groźny, ale Malarowie już tak mają. Oni są bardzo przyjaźni, wręcz niemożliwie uprzejmi. Niczym nie zdradzają swojej prawdziwej natury dopóki im się ktoś nie sprzeciwi. To są bardzo potężne istoty, z nimi nie ma się szans. Jeśli nie chcesz żyć w męczarniach lepiej się mu nie narażać. Mimo tej wiedzy poszłam. Ciekawość prowadzi do piekła – takie krąży zdanie wśród ludzi i ma w sobie ziarno prawdy. A ja chciałam lepiej poznać Malara, byłam ciekawa co chce ode mnie. Należałam do osób najmniej groźnych ze swoich towarzyszy, w niczym mu nie zagrażałam. W moim umyśle krążyła ciekawość jego osobą, a także pewne informacje o mnie samej. Nie myślałam o towarzyszach, jedynie o Panu Wężu. Nie przepadałam za tym osobnikiem. Jakoś nie mogłam pozbyć się go z mojej głowy. A spodziewałam się, że Malar penetruje mój umysł. A umysł nastawiłam przyjaźnie do niego, w sumie nie czułam strachu, ani jakiejś niechęci, więc nie musiałam się wysilać. Z ciekawością na niego patrzyłam podczas jedzenia – pozwolił mi zamówić co chcę. Wiedział, że go obserwuje. W pewnym momencie podał mi dzwonek. Dzwonek wyglądał ciekawie, przyjęłam podarek. Choć uprzedzam wszystkich, którzy to czytają, nie przyjmujcie niczego od Malara, bo na ogół jest to nasycone czymś co może wam zaszkodzić.

Ja przyjęłam dzwonek i bez zastanowienia przywiesiłam go sobie do szyi, obok mojego medalionu. Byłam ciekawa co to za dzwonek, ale wiedziałam, że dowiem się po czasie. Chciałam wydać Malarowi Pana Węża, a to może być dobry sposób na to. Towarzyszy się nie wydaje, o towarzyszy się dba. Powinnam o tym wtedy pamiętać, ale jakoś tak wyszła cała niechęć do niego. Może to wina tego Malara? Nie wiedziałam czy zdradziłam miejsce naszego pobytu. Zapomniałam o tym gdzie jesteśmy by nie zdradzić pozostałych towarzyszy. Nie chciałam by coś im się stało i także w myślach poprosiłam o to Malara, choć wiedziałam, że pewnie i tak nic to nie da.

Po chwili dał mi kolczyki, bo stwierdził, że dzwonek to za mało. Dla mnie dzwonek był bardzo pięknym podarunkiem, ale nie dyskutowałam. Podziękowałam za drugi podarek. Chciałam na początku je przywiesić, jednak z czasem zrezygnowałam. Do smoka kolczyki nie pasują. Schowałam je do torby by mieć je przy sobie.

Zazdrość

Odkryłam uczucie zazdrości. Po spotkaniu z Malarem coraz ciężej było odpychać emocje. Odblokował mi to co ja usilnie blokowałam. Widząc Pana Węża czułam niechęć, jednak kiedy mój towarzysz, którego trzymałam na swojej talii przyszedł do niego poczułam pewne ukłucie żalu. Poszłam za nim i zobaczyłam jak Pan Wąż przymila się do mojego kolegi.

- Czy ty go będziesz używać? – spytał z nadzieją w głosie. Oburzyłam się na to pytanie. Wiedziałam, że czegoś chciał od Złodzieja – takie imie nosi kolega – chciał go po prostu wykorzystać.

- To mój kolega. Kolegi się nie używa – oznajmiłam ze złością. Złość wykiełkowała w moim gadzim sercu. Czułam coś na wzór nienawiści. Chciałam go skrzywdzić, zadać mu ból.

- Smagnij mną – usłyszałam od Złodzieja, niczego więcej do zachęty nie potrzebowałam. Zaatakowałam go, niezbyt mocno. Gdy uświadomiłam sobie swój czyn postanowiłam się oddalić. Miałam nie atakować swoich towarzyszy.

Pan Wąż potem zrobił drugie podejście. Wyraźnie chciał mi odebrać mojego kolegę.

- My nie jesteśmy tylko kolegami, ale przyjaciółmi – usłyszałam i zaraz potem zaatakowałam pięścią.

Zazdrość to połączenie obawy przed utratą kogoś bliskiego połączona z gniewem. Tu nie ma miejca na logikę. Zobaczyłam iskry wściekłości u Pana Węża, ale musiał grać by zdobyć sympatię Złodzieja. Złodziej zaś przejął się tym, że jego nowy kolega nie jest lubiany przeze mnie. Złączył nas razem swoim kręgosłupem. Pierwszy raz poczułam obrzydzenie. Stłumiłam te uczucia by nie smucić Złodzieja, ale narastała we mnie nienawiść.